Wannapong Journal

By Constantine Sean Amadeus William II

Review Trip ไปภูกระดึง

หน้าหนาวนี้มีคนอยากไปเที่ยวภูกระดึงเยอะ ก็เลยต้องทำ Review ทริปไปภูกระดึงมาให้ดูซะหน่อย ก่อนจะไปขึ้นภูกระดึงอย่าลืม Check กับอุทยานดีๆนะ เพราะเดี๋ยวนี้เค้าจำกัดคนขึ้นแล้ว แต่ก็ต้องระวังช่วงวันหยุดยาวๆ เพราะจะมีคนขึ้นเยอะเป็นพิเศษ

สำหรับไปภูกระดึงเที่ยวนี้ไปทั้งหมดก็ 3 วัน สองคืน (ไม่นับคืนวันไป) ก็ไปตามปกตินั่นแหละคือ ไปตอนกลางคืนวันศุกร์ แล้วไปโผล่ที่ จุดลงรถที่ผานกเค้า ตอนเช้ามืด ครั้งนี้ก็ไปของบริษัท 99 ช่วงหน้าเทศกาลแบบนี้จองตั๋วล่วงหน้าก่อนซัก 3 อาทิตย์ล่วงหน้าจะดีมาก เพราะพอไกล้ๆวันไป หรือไปจองเอาวันเดินทางเลย อาจไม่มีตั๋ว

ไปอ่านข้อมูลการเตรียมตัวขึ้นภูกระดึง ไปยังไง เอาอะไรไปบ้างได้ ที่นี่

ออกเดินทางไปภูกระดึงวันแรก

ออกจาก กรุงเทพฯ ทุ่มครึ่งก็ไปถึงจุดลงรถที่ผานกเค้าประมาณเกือบๆตีสี่ ต้องนั่งรถต่อไปอีก 20 โลถึงจะถึงจุดตีนเขา เนื่องจากมันเป็นเทศกาลคนเลยเยอะ เปรี้ยวไง ขี้เกียจจ้างลูกหาบ แล้ว เป้ตัวเองซึ่งบรรจุสัมภาระ ทั้ง เต๊น ถุงนอน ขาตั้งหล้องและกล้อง น้ำหนักรวมแล้วก็ราวๆ 15 กิโลได้ ก็คิดว่าช่างมันแบกๆขึ้นไปเถอะ นิดเดียว แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันค่อนข้างลำบาก เพราะรองเท้าตัวเองก็เป็นรองเท้าแตะ ตรงนี้อันตรายโคตร ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง เดี่ญวจะเล่าให้ฟัง Later ว่าทำไม

การขึ้นไปบนภูกระดึงต้องผ่าน ซำต่างๆ หลายซำ จนกว่าจะถึงยอด รวมระยะทาง 5.5 กิโลเมตร สำหรับผู้ที่ไม่รู้ว่า “ซำ” แปลว่าอะไร … ซำ แปลคร่าวๆว่า บริเวณที่มีน้ำขัง ก็คือ จุดที่มันเป็นที่ราบบริเวณไม่กว้างตามไหล่เขานี่แหละ (ในที่นี้)

การขึ้นก็เหมือนการขึ้นเขาทั่วๆไป แต่ที่ภูกระดึงจะโหดสุดช่วงกิโลเมตรสุดท้ายก่อนจะถึงยอดภูบริเวณจุดที่เรียกว่า หลังแป

คราวนี้ก็จะเดี้ยงเอาสิ ลองนึกดู แบกเป้ 15 โล ใส่รองเท้าแต่ ขึ้นเขาซึ่งบางช่วงชันกว่า 70 องศา เมื่อยขาไปหมดเลย เวลาโดนก็ต้องโน้มตัวไปข้างหน้า พอขึ้นไปถึงยอดภูก็ใช่ว่าจะจบ มันต้องเดินทางไปจุดที่กางเต๊นอีก เกือบ 4 กิโล

รวมทั้งหมดที่เดินทางก็ประมาณ 9 กิโลได้ ตีนเขาไปจนถึงจุดกางเต๊น

แต่เดี๋ยวนี้ เค้ามีให้เช่าจักรยานด้วยนะ ! เลยไปเช่ามาขี่ซะเลย จากหลังแปร ไปจุดกางเต๊น (ไม่ต้องเดินไป) แต่ถ้าหกใครขี่จักรยาน เค้าจะให้ไปอีกทางนึงซึ่งจะไกลกว่าทางเดินเท้า แต่จะไกลไม่มาก แต่ถึงยังไงขี่จักรยานมันก็เปลืองแรงน้อยกว่า แล้วก็ถึงเร็วกว่าอยู่ดี

การขึ้นเที่ยวนี้ใช้เวลากว่า 6 ชั่วโมง เริ่มขึ้นประมาณ 7 โมงเช้า ไปถึงจุดกางเต๊น ก็บ่ายกว่าๆแล้ว เดินจนขาลาก เมื่อยน่อง แถมเท้าพองอีก (ไม่ไหวตั้งแต่วันแรกเลย ซวยจริงๆ)

วันแรกนี้ก็เลยต้องนอนไปเลยเพราะเหนื่อยและเจ็บขา เมื่อยด้วย

วันที่สองทีภูกระดึง

ตื่นตอนเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้นพร้อมๆกับคลื่นมหาชนที่ผานกเค้า วันนี้ไม่เห็นทะเลหมอก ใครที่คิดจะถ่ายรูปต้องทำใจหน่อย เพราะถ้าถ่ายแบบปกติ มันจะเห็นแต่หัวคนเต็มไปหมด ต้องถ่ายแบบ Silhouette อย่างเดียวเลย แล้วเอาบริเวณหัวคนกลืนไปกับความมืดของเงา 555

จากนั้นก็กลับมานอน แล้วก็ตื่นอีกทีประมาณ 9 โมงครึ่งแล้วก็เริ่มออกเดินป่า

เส้นทางหลักๆที่ชาวบ้านเค้าไปเที่ยวกันบนภูกระดึงจะแบ่งออกเป็นสองเส้นทางคือ เส้นทางน้ำตก และเส้นทางเลียบผา ถ้าหากจะเก็บเอาสองเส้นทางพร้อมกันในวันเดียวนี่จะค่อนข้าง โหดมากๆ แต่ก็นะ เวลามันไม่มีนี่ วันแรกก็เดี้ยงไปเลย เลยไม่ได้ไปไหน ก็เลยต้องมาทำทุกอย่างในวันทีสองนี่แหละ

ผลปรากฏคือวันนี้เดินทั้งหมดกว่า 20 กิโล ขาที่เดี้ยงอยู่แล้วก็เริ่มเดี้ยงมากขึ้นไง จุดที่น่าสนใจ (In my opinion นะ) มีอยู่ 4 จุดด้วยกันคือ

1. น้ำตกเพ็ญพบไหม่ ==> มีต้น maple หนาแน่น ใบ maple ร่วงหล่นที่พื้นเยอะ
2. น้ำตกถ้ำใหญ่ ==> มีต้น Maple หนาแน่นเหมือนกัน มีใบ Maple ล่วงลงมาเยอะเหมือนกัน
3. ผาเหยีบเมฆ ==> หลายๆความเห็นบอกว่าเป็นผาที่สวยสุดของภูกระดึงแล้ว ส่วนตัวก็เห็นด้วยนะ
4. ผาหล่มสัก ==> น่าจะดังที่สุดแล้วเพราะเป็นชื่อของ ยี่ห้อมะขาม อัดเม็ด … จริงๆ แล้วที่มันดังเพราะมันมี ก้อนหินอันนึงยื่นออกไปข้างนอกผากะต้นสน แล้วก็อยู่ไกลจากที่พักมากที่สุด ซึ่งให้ความรู้สึก Classic มาก ยิ่งดูใน Postcard ยิ่งให้อารมณ์ art มากๆ แต่ขอโทษ ในความเป็นจริง … ดูรูปเอาเองละกันว่าเป็นไง

วันนี้กลับไปถึงที่พักเกือบๆ 3 ทุ่ม ตอนกลางคืน เวลาเดินกลับ ไม่ต้องกลัวหลงเลย เพราะคลื่นมหาชนจะทำให้ท่านอุ่นใจ๊อุ่นใจ คนมันเยอะมากจริงๆ วันนี้

วันกลับจากภูกระดึง

ไม่ไหวแล้วขี้เกียจแบกอีกต่อไปแล้วเลยจ้างลูกหาบมาแบก แต่ก็แบกไม่หมดหรอก เหลือแต่ เต๊นที่ต้องแบกลงไปเอง นั่นเพราะว่า จะเก็บเต็นเอาไว้นอนต่ออีก 2-3 ชั่วโมง คือเนื่องจากคนมันเยอะมาก เลยต้องตื่นแต่หกโมงเช้าแล้วมาจองคิวลูกหาบ ก็ตื่นอีกทีประมาณ 11 โมงเช้า ไปเดิน Shopping ซะหน่อยแล้วก็เริ่มออกเดินทางราวๆ บ่ายหนึ่ง

ก็มาถึงข้างล่างก็ประมาณ 5 โมงกว่าๆ รวมเวลาเดนทางขาลงทั้งหมด ราวๆ 4 ชั่วโมงเศษๆ

Powered by Wannapong Surarochprajak
Copyright 2008. Wannapong Journal. All rights reserved

• Home
• Links